33.
"Frýr-a maðr þér, Gunnarr,
hefir þú fullvegit;
lítt sésk Atli
ófu þína;
hann mun ykkar
önd síðari
ok æ bera
afl it meira.
34.
Segja mun ek þér, Gunnarr,
- sjalfr veiztu görla, -
hvé er yðr snemma
til saka réðuð;
varð ek til ung
né ofþrungin
fullgædd féi
á fleti bróður.
35.
Né ek vilda þat,
at mik verr ætti,
áðr þér Gjúkungar
riðuð at garði
þrír á hestum
þjóðkonungar;
en þeira för
þörfgi væri.
36.
Þeim hétumk þá
þjóðkonungi,
er með gulli sat
á Grana bógum;
var-at hann í augu
yðr um líkr,
né á engi hlut
at álitum,
þó þikkizk ér
þjóðkonungar.
37.
Ok mér Atli þat
einni sagði,
at hvárki lézk
höfn of deila,
gull né jarðir,
nema ek gefsk létak,
ok engi hlut
auðins féar,
þá er mér jóðungri
eigu seldi
ok mér jóðungri
aura talði.
38.
Þá var á hvörfun
hugr minn um þat,
hvárt ek skylda vega
eða val fella
böll í brynju
um bróður sök;
þat myndi þá
þjóðkunnt vera
mörgum manni
at munar stríði.
39.
Létum síga
sáttmál okkur,
lék mér meir í mun
meiðmar þiggja,
bauga ráða
burar Sigmundar,
né ek annars manns
aura vildak.
40.
Unnak einum
né ýmissum,
bjó-at of hverfan
hug men-Skögul;
allt mun þat Atli
eptir finna,
er hann mína spyrr
morðför görva,
41.
at þeygi skal
þunngeð kona
annarrar ver
aldri leiða;
þá mun á hefndum
harma minna."
42.
Upp reis Gunnarr
gramr verðungar
ok um hals konu
hendr of lagði;
gengu allir
ok þó ýmissir
af heilum hug
hana at letja.
43.
Hratt af halsi
hveim þar sér,
lét-a mann sik letja
langrar göngu.
44.
Nam hann sér Högna
hvetja at rúnum:
"Seggi vil ek alla
í sal ganga
þína með mínum
- nú er þörf mikil, -
vita, ef meini
morðför konu,
unz af méli
en mein komi;
þá látum því
þarfar ráða."
45.
Einu því Högni
andsvör veitti:
"Leti-a maðr hana
langrar göngu,
þars hon aftrborin
aldri verði;
hon kröng of komsk
fyr kné móður,
hon æ borin
óvilja til,
mörgum manni
at móðtrega."
46.
Hvarf sér óhróðugr
andspilli frá,
þar er mörk menja
meiðmum deildi.
47.
Leit hon um alla
eigu sína,
soltnar þýjar
ok salkonur;
gullbrynju smó,
- var-a gott í hug, -
áðr sik miðlaði
mækis eggjum.
48.
Hné við bollstri
hon á annan veg
ok hjörunduð
hugði at ráðum:
49.
"Nú skulu ganga,
þeir er gull vili
ok minni því
at mér þiggja;
ek gef hverri
of hróðit sigli,
bók ok blæju,
bjartar váðir."
50.
Þögðu allir,
hugðu at ráðum,
ok allir senn
andsvör veittu:
"Ærnar soltnar,
munum enn lifa,
verða salkonur
sæmð at vinna."
51.
Unz af hyggjandi
hörskrýdd kona
ung at aldri
orð viðr of kvað:
"Vilk-at ek mann trauðan
né torbænan
um óra sök
aldri týna.
52.
Þó mun á beinum
brenna yðrum
færi eyrir,
þá er ér fram komið,
neitt Menju góð,
mín at vitja.
53.
Sezktu niðr, Gunnarr,
mun ek segja þér
lífs örvæna
ljósa brúði;
mun-a yðvart far
allt í sundi,
þótt ek hafa
öndu látit.
54.
Sátt munuð it Guðrún
snemr, en þú hyggir,
hefir kunn kona
við konungi
daprar minjar
at dauðan ver.
55.
Þar er mær borin,
- móðir fæðir, -
sú mun hvítari
en inn heiði dagr
Svanhildr vera,
sólar geisla.
56.
Gefa muntu Guðrúnu
góðra nökkurum
skeyti skæða
skatna mengi;
mun-at at vilja
versæl gefin,
hana mun Atli
eiga ganga
of borinn Buðla,
bróðir minn.
57.
Margs á ek minnask,
hvé við mik fóru,
þá er mik sára
svikna höfðuð,
vaðin at vilja
vark, meðan ek lifðak.
58.
Muntu Oddrúnu
eiga vilja,
en þik Atli
mun eigi láta;
it munuð lúta
á laun saman,
hon mun þér unna,
sem ek skyldak,
ef okkr góð of sköp
gerði verða.
59.
Þik mun Atli
illu beita,
muntu í öngan
ormgarð lagiðr.
60.
Þat mun ok verða
þvígit lengra,
at Atli mun
öndu týna,
sælu sinni
ok sona lífi,
því at hánum Guðrún
grýmir er á beð
snörpum eggjum
af sárum hug.
61.
Sæmri væri Guðrún,
systir ykkur,
frumver sínum
[at fylgja dauðum],
ef henni gæfi
góðra ráð,
eða ætti hon hug
ossum líkan.
62.
Ört mæli ek nú,
en hon eigi mun
of óra sök
aldri týna;
hana munu hefja
hávar bárur
til Jónakrs
óðaltorfu.
63.
[ Ala mun hon sér jóð,
erfivörðu ],
erfivörðu,
Jónakrs sonum;
mun hon Svanhildi
senda af landi,
sína mey
ok Sigurðar.
64.
Hana munu bíta
Bikka ráð,
því at Jörmunrekkr
óþarft lifir;
þá er öll farin
ætt Sigurðar,
eru Guðrúnar
græti at fleiri.
65.
Biðja mun ek þik
bænar einnar,
- sú mun í heimi
hinzt bæn vera -:
Láttu svá breiða
borg á velli,
at undir oss öllum
jafnrúmt sé,
þeim er sultu
með Sigurði.
66.
Tjaldi þar um þá borg
tjöldum ok skjöldum,
valarift vel fáð
ok Vala mengi;
brenni mér inn húnska
á hlið aðra.
67.
Brenni inum húnska
á hlið aðra
mína þjóna
menjum göfga,
tveir at höfðum
ok tveir haukar;
þá er öllu skipt
til jafnaðar.
68
Liggi okkar enn í milli
malmr hringvariðr,
egghvast járn,
sem endr lagit,
þá er vit bæði
beð einn stigum
ok hétum þá
hjóna nafni.
69
Hrynja hánum þá
á hæl þeygi
hlunnblik hallar
hringi litkuð,
ef hánum fylgir
ferð mín heðan;
þeygi mun ór för
aumlig vera.
70
Því at hánum fylgja
fimm ambáttir,
átta þjónar
eðlum góðir,
fóstrman mitt
ok faðerni,
þat er Buðli gaf
barni sínu.
71
Mart sagða ek,
munda ek fleira,
er mér meir mjötuðr
málrúm gæfi;
ómum þverr,
undir svella,
satt eitt sagðak,
svá mun ek láta."
