Ægir, er öðru nafni hét Gymir, hann hafði búit ásum öl, þá er hann hafði fengit ketil in mikla, sem nú er sagt. Til þeirar veizlu kom Óðinn ok Frigg kona hans. Þórr kom eigi, því at hann var í austrvegi. Sif var þar, kona Þórs, Bragi ok Iðunn kona hans. Týr var þar, hann var einhendr, - Fenrisúlfr sleit hönd af hánum þá er hann var bundinn. Þar var Njörðr ok kona hans Skaði, Freyr ok Freyja, Víðarr son Óðins; Loki var þar ok þjónustumenn Freys, Byggvir ok Beyla. Margt var þar ása ok álfa. Ægir átti tvá þjónustumenn, Fimafengr ok Eldir. Þar var lýsigull haft fyrir elts ljós. Sjálft barsk þar öl; þar var griðastaðr mikill. Menn lofuðu mjök hversu góðir þjónustumenn Ægis váru. Loki mátti eigi heyra þat, ok drap hann Fimafeng. Þá skóku æsir skjöldu sína ok æpðu at Loka, ok eltu hann braut til skógar, en þeir fóru at drekka. Loki hvarf aftr ok hitti úti Eldi; Loki kvaddi hann:
1.
Segðu þat, Eldir,
svá at þú einugi
feti gangir framarr,
hvat hér inni
hafa at ölmálum
sigtíva synir.
Eldir kvað:
2.
Of vápn sín dæma
ok um vígrisni sína
sigtíva synir;
ása ok álfa
er hér inni eru,
manngi er þér í orði vinr.
Loki kvað:
3.
Inn skal ganga
Ægis hallir í,
á þat sumbl at sjá;
jöll ok áfu
færi ek ása sonum,
ok blend ek þeim svá meini mjöð.
Eldir kvað:
4.
Veiztu, ef þú inn gengr
Ægis hallir í,
á þat sumbl at sjá,
hrópi ok rógi
ef þú eyss á holl regin:
á þér munu þau þerra þat.
Loki kvað:
5.
Veiztu þat, Eldir,
ef vit einir skulum
sáryrðum sakask,
auðigr verða
mun ek í andsvörum,
ef þú mælir til mart.
Síðan gekk Loki inn í höllina. En er þeir sá, er fyrir váru, hverr inn var kominn, þögnuðu þeir allir.
Loki kvað:
6.
Þyrstr ek kom
þessar hallar til,
Loptr, um langan veg,
ásu at biðja
at mér einn gefi
mæran drykk mjaðar.
7.
Hví þegið ér svá,
þrungin goð,
at þér mæla né meguð?
Sessa ok staði
velið mér sumbli at,
eða heitið mik héðan.
Bragi kvað:
8.
Sessa ok staði
velja þér sumbli at
æsir aldregi,
þvíat æsir vitu
hveim þeir alda skulu
gambansumbl of geta.
Loki kvað:
9.
Mantu þat, Óðinn,
er vit í árdaga
blendum blóði saman?
Ölvi bergja
lézktu eigi mundu,
nema okkr væri báðum borit.
Óðinn kvað:
10.
Rístu þá, Viðarr,
ok lát úlfs föður
sitja sumbli at,
síðr oss Loki
kveði lastastöfum
Ægis höllu í.
Þá stóð Viðarr upp ok skenkti Loka, en áðr hann drykki, kvaddi hann ásuna:
11.
Heilir æsir,
heilar ásynjur
ok öll ginnheilög goð -
nema sá einn áss
er innar sitr,
Bragi, bekkjum á.
Bragi kvað:
12.
Mar ok mæki
gef ek þér míns féar,
ok bætir þér svá baugi Bragi,
síðr þú ásum
öfund of gjaldir;
grem þú eigi goð at þér!
Loki kvað:
13.
Jós ok armbauga
mundu æ vera
beggja vanr, Bragi;
ása ok álfa,
er hér inni eru,
þú ert við víg varastr
ok skjarrastr við skot.
Bragi kvað:
14.
Veit ek, ef fyr útan værak,
svá sem fyr innan emk
Ægis höll of kominn,
höfuð þitt
bæra ek í hendi mér;
lykak þér þat fyr lygi.
Loki kvað:
15.
Snjallr ertu í sessi,
skal-at-tu svá gera,
Bragi bekkskrautuðr!
vega þú gakk,
ef þú vreiðr séir,
hyggsk vætr hvatr fyrir.
Iðunn kvað:
16.
Bið ek, Bragi,
barna sifjar duga
ok allra óskmaga,
at þú Loka
kveðir-a lastastöfum
Ægis höllu í.
Loki kvað:
17.
Þegi þú, Iðunn,
þik kveð ek allra kvenna
vergjarnasta vera,
síztu arma þína
lagðir ítrþvegna
um þinn bróðurbana.
Iðunn kvað:
18.
Loka ek kveðk-a
lastastöfum
Ægis höllu í;
Braga ek kyrri
bjórreifan,
vilk-at ek at it vreiðir vegizk.
Gefjun kvað:
19.
Hví it æsir tveir
skuluð inni hér
sáryrðum sakask?
Loftki þat veit,
at hann leikinn er
ok hann fjörg öll fíá.
Loki kvað:
20.
Þegi þú, Gefjun,
þess mun ek nú geta,
er þik glapði at geði:
sveinn inn hvíti,
er þér sigli gaf
ok þú lagðir lær yfir.
Óðinn kvað:
21.
Ærr ertu, Loki,
ok örviti,
er þú fær þér Gefjun at gremi,
því at aldar örlög
hygg ek, at hon öll of viti
jafngörla sem ek.
Loki kvað:
22.
Þegi þú, Óðinn,
þú kunnir aldregi
deila víg með verum;
oft þú gaft
þeim er þú gefa skyldir-a,
inum slævurum, sigr.
Óðinn kvað:
23.
Veiztu, ef ek gaf
þeim er ek gefa né skylda,
inum slævurom, sigr,
átta vetr
vartu fyr jörð neðan
kýr mólkandi ok kona,
ok hefr þú þar börn borit,
ok hugða ek þat args aðal.
Loki kvað:
24.
En þik síða kóðu
Sámseyu í,
ok draptu á vétt sem völur,
vitka líki
fórtu verþjóð yfir,
ok hugða ek þat args aðal.
Frigg kvað:
25.
Örlögum ykkrum
skylið aldregi
segja seggjum frá,
hvat it æsir tveir
drýgðuð í árdaga;
firrisk æ forn rök firar.
Loki kvað:
26.
Þegi þú, Frigg,
þú ert fjörgyns mær
ok hefr æ vergjörn verit,
er þá Véa ok Vilja
léztu þér, Viðris kvæn,
báða i baðm of tekit.
Frigg kvað:
27.
Veiztu, ef ek inni ættak
Ægis höllum i
Baldri líkan bur,
út þú né kvæmir
frá ása sonum,
ok væri þá at þér vreiðum vegit.
Loki kvað:
28.
Enn vill þú, Frigg,
at ek fleiri telja
mína meinstafi;
ek því réð,
er þú ríða sér-at
síðan Baldr at sölum.
Freyja kvað:
29.
Ærr ertu, Loki,
er þú yðra telr
ljóta leiðstafi;
örlög Frigg
hygg ek at öll viti,
þótt hon sjálfgi segi.
Loki kvað:
30.
Þegi þú, Freyja,
þik kann ek fullgörva;
er-a þér vamma vant;
ása ok álfa,
er hér inni eru,
hverr hefir þinn hór verit.
Freyja kvað:
31.
Flá er þér tunga,
hygg ek at þér fremr myni
ógott of gala;
reiðir ro þér æsir
ok ásynjur,
hryggr muntu heim fara.
Loki kvað:
32.
Þegi þú, Freyja,
þú ert fordæða
ok meini blandin mjök,
síz þik at bræðr þínum
stóðu blíð regin,
ok myndir þú þá, Freyja, frata.
Njörðr kvað:
33.
Þat er válítit,
þótt sér varðir
vers fái, hós eða hvárs;
hitt er undr, er áss ragr
er hér inn of kominn,
ok hefir sá börn of borit.
Loki kvað:
34.
Þegi þú, Njörðr,
þú vart austr heðan
gíls of sendr at goðum;
Hymis meyjar
höfðu þik at hlandtrogi
ok þér i munn migu.
Njörðr kvað:
35.
Sú erumk líkn,
er ek vark langt heðan
gísl of sendr at goðum,
þá ek mög gat,
þann er mangi fiár,
ok þikkir sá ása jaðarr.
Loki kvað:
36.
Hættu nú, Njörðr,
haf þú á hófi þik!
munk-a ek því leyna lengr:
við systur þinni
gaztu slíkan mög,
ok er-a þó vánu verr.
Týr kvað:
37.
Freyr er beztr
allra ballriða
ása görðum í;
mey hann né grætir
né manns konu,
ok leysir ór höptum hvern.
Loki kvað:
38.
Þegi þú, Týr,
þú kunnir aldregi
bera tilt með tveim;
handar innar hægri
mun ek hinnar geta,
er þér sleit Fenrir frá.
Týr kvað:
39.
Handar em ek vanr,
en þú hróðrsvitnis;
böl er beggja þrá;
úlfgi hefir ok vel,
er í böndum skal
bíða ragnarökrs.
Loki kvað:
40.
Þegi þú, Týr,
þat varð þinni konu,
at hon átti mög við mér;
öln né penning
hafðir þú þess aldregi
vanréttis, vesall.
Freyr kvað:
41.
Úlfr sé ek liggja
árósi fyrir,
unz rjúfask regin;
því mundu næst,
nema þú nú þegir,
bundinn, bölvasmiðr!
Loki kvað:
42.
Gulli keypta
léztu Gymis dóttur
ok seldir þitt svá sverð;
en er Muspells synir
ríða Myrkvið yfir,
veizt-a þú þá, vesall, hvé þú vegr.
Byggvir kvað:
43.
Veiztu, ef ek eðli ættak
sem Ingunar-Freyr,
ok svá sælligt setr,
mergi smæra
mölða ek þá meinkráku
ok lemða alla í liðu.
Loki kvað:
44.
Hvat er þat it litla
er ek þat löggra sék,
ok snapvíst snapir?
at eyrum Freys
mundu æ vera
ok und kvernum klaka.
Byggvir kvað:
45.
Byggvir ek heiti,
en mik bráðan kveða
goð öll ok gumar;
því em ek hér hróðugr,
at drekka Hrofts megir
allir öl saman.
Loki kvað:
46.
Þegi þú, Byggvir,
þú kunnir aldregi
deila með mönnum mat;
ok þik í flets strái
finna né máttu,
þá er vágu verar.
Heimdallr kvað:
47.
Ölr ertu, Loki,
svá at þú ert örviti,
- hví né lezk-a-ðu, Loki? -
því at ofdrykkja
veldr alda hveim,
er sína mælgi né man-at.
Loki kvað:
48.
Þegi þú, Heimdallr,
þér var í árdaga
it ljóta líf of lagit:
örgu baki
þú munt æ vera
ok vaka vörðr goða.
Skaði kvað:
49.
Létt er þér, Loki;
mun-at-tu lengi svá
leika lausum hala,
því at þik á hjörvi
skulu ins hrímkalda magar
görnum binda goð.
Loki kvað:
50.
Veiztu, ef mik á hjörvi
skulu ens hrímkalda magar
görnum binda goð,
fyrstr ok efstr
var ek at fjörlagi,
þars vér á Þjaza þrifum.
Skaði kvað:
51.
Veiztu, ef fyrstr ok efstr
vartu at fjörlagi,
þá er ér á Þjaza þrifuð
frá mínum véum
ok vöngum skulu
þér æ köld ráð koma.
Loki kvað:
52.
Léttari í málum
vartu við Laufeyjar son,
þá er þú létz mér á beð þinn boðit;
getit verðr oss slíks,
ef vér görva skulum
telja vömmin vár.
þá gekk Sif fram ok byrlaði Loka í hrímkálki mjöð ok mælti:
53.
Heill ver þú nú, Loki,
ok tak við hrímkálki
fullum forns mjaðar,
heldr þú hana eina
látir með ása sonum
vammalausa vera.
Hann tók við horni ok drakk af:
54.
Ein þú værir,
ef þú svá værir,
vör ok gröm at veri;
einn ek veit,
svá at ek vita þikkjumk,
hór ok af Hlórriða,
ok var þat sá inn lævísi Loki.
Beyla kvað:
55.
Fjöll öll skjálfa;
hygg ek á för vera
heiman Hlórriða;
han ræðr ró
þeim er rægir hér
goð öll ok guma.
Loki kvað:
56.
Þegi þú, Beyla,
þú ert Byggvis kvæn
ok meini blandinn mjök;
ókynjan meira
kom-a med ása sonum;
öll ertu, deigja, dritin.
Þá kom Þórr at ok kvað:
57.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema:
herða klett
drep ek þér hálsi af,
ok verðr þá þínu fjörvi of farit.
Loki kvað:
58.
Jarðar burr
er hér nú inn kominn;
hví þrasir þú svá, Þórr?
en þá þorir þú ekki
er þú skalt við úlfinn vega,
ok svelgr hann allan Sigföður.
Þórr kvað:
59.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema:
upp ek þér verp
ok á austrvega,
síðan þík mangi sér.
Loki kvað:
60.
Austrförum þínum
skaltu aldregi
segja seggjum frá,
síz í hanska þumlungi
hnúkðir þú, einheri,
ok þóttisk-a þú þá Þórr vera.
Þórr kvað:
61.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema:
hendi inni hægri
drep ek þik Hrungnis bana,
svá at þér brotnar beina hvat.
Loki kvað:
62.
Lifa ætla ek mér
langan aldr,
þóttú hætir hamri mér;
skarpar álar
þóttu þér Skrýmis vera,
ok máttir-a þú þá nesti ná,
ok svaltz þú þá hungri heill.
Þórr kvað:
63.
Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema:
Hrungnis bani
mun þér í hel koma
fyr nágrindr neðan.
Loki kvað:
64.
Kvað ek fyr ásum,
kvað ek fyr ása sonum,
þaz mik hvatti hugr,
en fyr þér einum
mun ek út ganga,
þvi at ek veit at þú vegr.
65.
Öl görðir þú, Ægir,
en þú aldri munt
síðan sumbl of gera;
eiga þín öll,
er hér inni er,
leiki yfir logi,
ok brenni þér á baki.
En eftir þetta falst Loki í Fránangrsforsi í lax líki. Þar tóku æsir hann. Hann var bundinn með þörmum sonar síns Vála, en Narfi sonr hans varð at vargi. Skaði tók eitrorm ok festi upp yfir annlit Loka; draup þar ór eitr. Sigyn kona Loka sat þar ok helt munnlaug undir eitrit. En er munnlaugin var full, bar hón út eitrit; en meðan draup eitrit á Loka. Þá kippðist hann svá hart við, at þaðan af skalf jörð öll; þat eru nú kallaðir landsskjálftar.