Guðrún sat yfir Sigurði dauðum. Hon grét eigi sem aðrar konur; en hon var búinn til at springa af harmi. Til gengu bæði konur ok karlar at hugga hana, en þat var eigi auðvelt. Þat er sögn manna, at Guðrún hefði etit af Fáfnis hjarta ok hon skilði því fugls rödd. - Þetta er enn kveðit um Guðrúnu:
1.
Ár var, þats Guðrún
gerðisk at deyja,
er hón sat sorgfull
yfir Sigurði;
gerði-t hon hjúfra
né höndum slá,
né kveina umb
sem konur aðrar.2.
Gengu jarlar
alsnotrir fram,
þeir er harðs hugar
hana löttu;
þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hón móðhug,
mundi hon springa.3.
Sátu ítrar
jarla brúðir,
gulli brúnar,
fyr Guðrúnu;
hvar sagði þeira
sinn oftrega,
þann er bitrastan
of beðit hafði.4.
Þá kvað Gjaflaug
Gjúka systir:
"Mik veit ek á moldu
munarlausasta;
hefi ek fimm vera
forspell beðit,
tveggja dœtra,
þriggja systra,
átta brœðra,
þó ek ein lifi."5.
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hón móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.6.
Þá kvað þat Herborg,
Húnalands dróttning:
"Hefi ek harðara
harm at segja,
mínir sjau synir
sunnan lands,
verr inn átti
í val fellu.7.
Faðir ok móðir,
fjórir brœðr,
þau á vági
vindr of lék,
barði bára
við borðþili.8.
Sjálf skylda ek göfga,
sjálf skylda ek götva,
sjálf skylda ek höndla
hrör þeira;
þat ek allt of beið
ein misseri,
svá at mér maðr engi
munar leitaði.9.
Þá varð ek hafta
ok hernuma
sams misseris
síðan verða,
skylda ek skreyta
ok skúa binda
hersis kván
hverjan morgin.10.
Hon œgði mér
af afbrýði,
ok hörðum mik
höggum keyrði;
fann ek húsguma
hvergi in betra,
en húsfreyju
hvergi verri."11.
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hón móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.12.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Fá kanntu, fóstra,
þótt þú fróð séir,
ungu vífi
andspjöll bera." Varaði hon at hylja
of hrör fylkis.13.
Svipti hon blæju
af Sigurði
ok vatt vengi
fyr vífs knéum:
"Líttu á ljúfan,
leggðu munn við grön,
sem þú halsaðir
heilan stilli."14.
Á leit Guðrún
einu sinni,
sá hon döglings skör
dreyra runna,
fránar sjónir
fylkis liðnar,
hugborg jöfurs
hjörvi skorna.15.
Þá hné Guðrún
höll við bolstri,
haddr losnaði,
hlýr roðnaði,
en regns dropi
rann niðr of kné.16.
Þá grét Guðrún
Gjúka dóttir,
svá at tár flugu
tresk í gögnum,
ok gullu við
gæss í túni,
mærir fuglar,
er mær átti.17.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Ykkrar vissa ek
ástir mestar
manna allra
fyr mold ofan;
unðir þá hvárki
úti né inni,
systir mín
nema hjá Sigurði."
Guðrún kvað:
18.
"Svá var minn Sigurðr
hjá sonum Gjúka
sem væri geirlaukr
ór grasi vaxinn,
eða væri bjartr steinn
á band dreginn
jarknasteinn
of öðlingum.
19.
Ek þótta ok
þjóðans rekkum
hverri hæri
Herjans dísi,
nú em ek svá lítil
sem lauf séi
oft í jölstrum
at jöfur dauðan.
20.
Sakna ek í sessi
ok í sæingu
míns málvinar,
valda megir Gjúka,
valda megir Gjúka
mínu bölvi
ok systur sinnar
sárum gráti.
21.
Svá ér of lýða
landi eyðið,
sem ér of unnuð
eiða svarða;
mun-a þú, Gunnarr
gulls of njóta;
þeir munu þér baugar
þér at bana verða,
er þú Sigurði
svarðir eiða.
22.
Oft var í túni
teiti meiri,
þá er minn Sigurðr
söðlaði Grana
ok þeir Brynhildar
biðja fóru,
armrar véttar,
illu heilli."
23.
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Vön sé sú véttr
vers ok barna,
er þik, Guðrún,
gráts of beiddi
ok þér í morgun
málrúnar gaf."
24.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Þegi þú, þjóðleið,
þeira orða;
urðr öðlinga
hefr þú æ verit,
rekr þik alda hver
illrar skepnu,
sorg sára
sjau konunga
ok vinspell
vífa mest."
25.
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Veldr einn Atli
öllu bölvi
of borinn Buðla
bróðir minn.
26.
Þá er vit í höll
húnskrar þjóðar
eld á jöfri
ormbeðs litum,
þess hefi ek gangs
goldit síðan;
þeirar sýnar
ek sáumk ey."
27.
Stóð hon und stoð,
strengði hon efli;
brann Brynhildi
Buðla dóttur
eldr ór augum,
eitri fnœsti,
er hon sár of leit
á Sigurði.
Guðrún gekk þaðan á braut til skógar á eyðimerkr ok fór alt til Danmarkar ok var þar með Þóru Hákonardóttur sjau misseri. Brynhildr vildi eigi lifa eftir Sigurð; hon lét drepa þræla sína átta ok fimm ambóttir; þá lagði hon sik sverði til bana, svá sem segir í Sigurðarkviðu inni skömmu.